«L'Azerbaïdjan est un pays multi-religieux et multiethnique et c'est notre grande richesse».

   Dr. Vazeh Asgarov
    Professeur agrégé
    Docteur de l’Univesité de Strasbourg
    Membre du conseil d'administration du Parti du Nouvel Azerbaïdjan

    7 Octobre 2021 
   https://www.lagazetteaz.fr/news/societe/7472.htmlbclid=IwAR2fDN2fWrtqkI1WNNgFmPGnQt5w3j3YLqJwgQIASMu5fpbdQHPHDiQOf4k 

  Pendant de nombreux siècles, des traditions interreligieuses, des traditions de tolérance et de respect mutuel ont existé en Azerbaïdjan entre les communautés ethniques et religieuses, y compris les musulmans, les chrétiens et les juifs. Indépendamment de sa structure sociopolitique, l'Azerbaïdjan s'est toujours avéré être un pays exemplaire dans ce sens. Pendant des siècles, des représentants de toutes les religions et de tous les groupes ethniques ont vécu dans mon pays en dans la paix, la bienveillance, l’amitié et la compréhension mutuelle. L'Azerbaïdjan est un pays multi-religieux et multiethnique et c'est notre grande richesse.

              

     La multi-ethnicité est en quelque sorte l'ADN de l'Azerbaïdjan. C'est pourquoi le gouvernement a pris les mesures nécessaires pour garantir l'égalité entre tous les citoyens. L'État veille notamment à ce que les personnes appartenant à des minorités nationales puissent participer pleinement à toutes les activités du pays. Même si la notion de « minorité nationale» n'est pas définie dans notre législation, le gouvernement de la République azerbaïdjanaise reconnaît les droits des communautés minoritaires. Chacun a le droit de déterminer librement son appartenance à toute minorité nationale.

     L'islam est la deuxième religion en France après le catholicisme. La communauté musulmane française est ainsi la première d'Europe et la première en termes de croissance. Essentiellement issues de l'immigration commencée dans les années 60 à partir des pays du Maghreb, de l'Afrique de l'Ouest et du Moyen-Orient, les populations musulmanes sont souvent aujourd'hui de deuxième, troisième voire de quatrième génération.

     De mon point de vue, la situation en Azerbaïdjan ne peut être comparée à celle de la France. Certes, les premiers musulmans sont arrivés en France depuis l'Espagne en 717. En 888, la colonie arabe de Fraxinetum a été fondée dans le sud de la France, et a duré environ un siècle. Mais c'est au Au 19e-début du 20e siècle que l'Histoire des rapports entre les musulmans et la France commence vraiment, avec l'annexion, par la France, des territoires à forte population musulmane d'Algérie, de Tunisie et du Maroc.

    Malheureusement, aujourd'hui, les deux mots "islamiste" et "terroriste" sont parfois confondus en France. Je sais que le gouvernement français essaie d'établir de bonnes relations entre les différents cultes religieux mais le problème existe toujours. Ce n'est sans doute pas directement lié à la religion. Cette situation est plutôt liée au fait que des ressortissants des anciennes colonies françaises ont été appelés à venir travailler en métropole au moment des "Trente glorieuses".

    Je pense qu'il est véritablement nécessaire de construire des relations fortes avec les ressortissants de ces pays, d'autant qu'en France sont présentes beaucoup d'autres minorités à confession musulmane venues d'autres pays, pour lesquels il n'existe pas de problème interreligieux.

 

Möhtəşəm Zəfərimizlə başa çatan Vətən müharibəsindən sonra Azərbaycan postmüharibə dövründə

        Bu gün eyni zamanda Ermənistan silahlı qüvvələri tərəfindən Gəncə şəhərinin 4-cü dəfə bombalanmasından bir il ötür. Oktyabrın 11-i gecə saatlarında Azərbaycanın ikinci ən böyük şəhəri olan və cəbhə bölgəsindən xeyli kənarda yerləşən Gəncə şəhəri Ermənistan silahlı qüvvələri tərəfindən raket atəşinə məruz qalıb. Bu hücum nəticəsində 7 mülki şəxs həlak olub, aralarında azyaşlı uşaqlar olmaqla, 34 nəfər yaralanıb. Qeyd etmək istərdim ki, Rusiya Federasiyasının vasitəçiliyi ilə baş tutmuş Azərbaycan Respublikası və Ermənistan Respublikası Xarici İşlər nazirlərinin Moskva görüşü nəticəsində 2020-ci il oktyabrın 10-da saat 12:00-dan etibarən humanitar atəşkəsə riayət olunması razılığının əldə olunmasına baxmayaraq, Ermənistan silahlı qüvvələri bu razılığı kobud şəkildə pozmağa davam etmişdir. Eyni zamanda xatırlamaq istərdim ki, düşmən tərəfi eyni gündə oktyabrın 11-i səhər saat 08:00 radələrində Mingəçevir istiqamətində uçuşlar həyata keçirməyə cəhd etmiş və Ermənistana məxsus pilotsuz uçuş aparatı (PUA) Hava Hücumundan Müdafiə bölmələrimiz tərəfindən məhv edilmişdir.

Ümimiyyətlə, 2020-ci il Qarabağ müharibəsi zamanı Gəncə şəhəri erməni silahlı quvvələri tərəfindən 5 dəfə ayrı-ayrı vaxtlarda Skad, Toçka-U balestik raketləri ilə əsasən şəhərin insanlar sıx yaşadığı bölgələri atəşə tütulub bombalanmışdır. Müharibə dövründə törədilmiş Gəncə terroru zamanı hamısı mülki şəxslər olmaqla ümumilikdə 16 nəfər Şəhid olmuş, 55 nəfər isə yaralanmış və müxtəlif bədən xəsarətləri almışlar. Eyni zamanda bu hücunlar zamanı şəhərin insfrstrukturuna, yaşayış binaları və avtomobillərə ziyan dəymişdir.

            Riyakar və qeyri-konstruktiv siyasət aparan təcavüzkar Ermənistanın hərbi-siyasi rəhbərliyi, həmçinin təxribatçı əməlləri ilə beynəlxalq hüququn fundamental norma və prinsiplərini kobud şəkildə pozaraq hər zaman Azərbaycan Respublikasının qəsdən və hədəflənmiş şəkildə dinc əhalisinin sıx yaşadığı əraziləri artilleriya atəşinə tutmaqla mülki əhaliyə qarşı müxtəlif cinayətlər törədiblər. Ümumiyyətlə qeyd etməliyik ki, mülki insanların hədəfə alınması Ermənistan silahlı qüvvələrinin döyüş hazırlığına daxil edilmiş bir taktikasıdır və onun ən bariz nümunəsi 1992-ci ilin fevral ayında Azərbaycan xalqına qarşı törədilmiş Xocalı soyqırımıdır. Eyni zamanda Ermənistanın yaşayış məntəqələrini, mülki əhalini qəsdən hədəfə alması beynəlxalq humanitar hüququn kobud surətdə pozulmasıdır. Belə ki, Ermənistanın yaşayış məntəqələrini, mülki əhalini qəsdən hədəfə alması beynəlxalq humanitar hüququn, o cümlədən 1949-cu il Cenevrə konvensiyalarının kobud surətdə pozulması idi. Bu, eyni zamanda erməni faşizminin eybəcər sifətinin və apardıqları yəcəvüzkar siyasətlərinin təzahürü idi.

            Ali Baş Komandanın da dediyi kimi Müzəffər Azərbaycan Ordusu müharibə elan olunduğu gündən hər gün yeni hərbi uğurlara imza ataraq uzun illər işğal altında olan yeni şəhər və kəndləri azad edir və ya bizim nəzarətimiz altına keçirdi. Azərbaycan isə mülki vətəndaşların qisasını yalnız döyüş meydanında almaqla bir daha iki ölkəni kökündən fərqli siyasət apardığını bir daha ortaya qoymuş oldu. Ermənistan 10 oktyabr humanitar atəşkəsin belə əsl mahiyyətini anlamadan öz çirkin əməllərinə davam edərək həlak olmuş hərbçilərin cəsədlərinin və eləcə də hərbi əsirlərin humanitar əsaslarla dəyişdirilərək təhvil verilməsini əngəlləməyə çalışdı. Və bununla da münaqişənin hərbi mərhələdən diplomatik siyasi mərhələyə keçidini əngəlləyirdi.

            Qeyd edim ki, 30 ilə yaxın davam edən münaqişə dövründə Ermənistan hər zaman qeyri-ciddi mövqe nümayiş etdirib və hər zaman status-kvonun saxlanılmasının tərəfdarı olmuşdur. Bu müddət ərzində istər erməni diasporuı, istərsə də Ermənistanı öz himayəsi altında müdafiə edən dövlətlər proseslərin erməni ideologiyasından çıxış edərək həlli istiqamətində addımlar atıblar ki, bu da qeyri-konstruktiv nəticələrə səbəb olub. Lakin buna baxmayaraq, Azərbaycan hər zaman münaqişənin sülh yolu ilə həll olunması üçün danışıqlar prosesini davam etdirməyi məqsədəuyğun hesab etmişdir. Başda Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyev olmaqla Azərbaycan höküməti hər zaman Qarabağ münaqişəsinin nizamlanması istiqamətində mövcud status-kvonun dəyişdirilməsi üçün yüksək iradə nümayiş etdirmişdir.

Son aprel hadisələrindən sonra prezidentlərin Vyana və Sankt-Peterburq görüşləri ərəfəsində Azərbaycanın düzgün mövqeyi bir daha dünya ictimaiyyətinə çatdırılmış və eyni zamanda münaqişənin həll olunmasında cüzi də olsa, müsbət fikirlər formalaşmağa başlamışdı. Belə ki, 1988-ci ildən Ermənistanla Azərbaycan arasında davam edən müharibə nəticəsində 20 faiz Azərbaycan torpaqlarının işğal faktını heç vaxt qəbul etməyən Azərbaycan münaqişənin birdəfəlik köklü həll olunması və ərazilərin işğaldan azad olunaraq köçkün və qaşqınların öz torpaqlarına geri qayıtması tələbini ortaya qoyulması tələbi olmuşdur. Beynəlxalq hüququn müxtəlif vaxtlarda qəbul etdiyi qətnamələri baxmayaraq, ermənilər Qarabağ torpağında hərbi təlimlər təşkil etməkdə davam etməsi və danışıqlara hazır olmamaları ilə status-kvonun daima saxlanılmasında maraqlı olmuşlar. Ali Baş Komandanın müharibə dövründə xarici mediaya açıqlama verərək bir daha bütün dunya ictimaiətinə məlumat verirdi ki, status-kvo yoxdur, təmas xətti yoxdur. Ona görə bu reallıqla Ermənistan hesablaşsın, onların havadarları hesablaşsın, bütün dünya hesablaşsın!

Bu gün Azərbaycan xalqı son iki yüz ilin ən xöşbəxt günlərini yaşayır. 44 günlük müharibə dövründə biz Azərbaycan xalqının bir an belə dayanmadan necə vahid bir gücə çevrildiyinin və böyük əzm ilə vətəndaş borcunu göstərərək Müzəffər Orduya rəhbərlik edən Cənab Ali Baş Komandan İlham Əliyevin ətrafında birləşərək  “Dəmir Yumruğa” çevrildiyinin şahidi olduq. Bu gün işğaldan azad olunmuş o səfalı yerlərə həyat qayıdır, yeni damlar tikilir, yeni şəhərlər salınır. Bütün dağıdılmış yerlərdə bərpa işləri aparılır. Bu gün bütün dunya görür və bir daha şahidi olur ki, erməni vandalları sahibi olmadıqları torpaqları nə vəziyyətə salıblar və bunu təkcə bizim oraya qayıtmamaq üçün ediblər. Cənab Prezident hələ 2016-cı ildə aprel hadisələrindən sonra cəmi 8 ayda Cocuq Mərcanlının yenidən qurulmasına, binalar və yaşayış yerlərinin salınması, bütün infrastrukturun qurulmasını eləcə də kənd təsərüfatının inkişaf etdirilməsi üçün bütün əməyi səfərbər edərək orada həyatı yenidən canlandırdı və oraya həyat qayıtdı. Bu gün necə ki, aprel hadisələrəindən sonra Azərbaycan vətəndaşları qısa bir zamanda azad edilmiş torpaqlara qayıtdılar və orada yaşayırlar eləcə də digər işğaldan azad edilmiş torpaqlara da həyat qayıdır və bütün məcbüri köçkünlər öz qovulduqları dədə-baba torpaqlarına tezliklə məskunlaşmağı böyük sevgi hissi ilə gözləyir və buna əmindirlər.

Dosent Vazeh Əskərov

Yeni Azərbaycan Partiyasının İdarə heyətinin üzvü

Azərbaycan-Fransız Universitetin (UFAZ) icraçı direktoru

 

 Seconde guerre de Karabakh ou l’opération                            «Poing de fer»

5 Octobre 2021 

https://www.lagazetteaz.fr/news/politique/7451.html

Paris / Lagazetteaz

Dr. Vazeh ASGAROV,

Docteur de l’Univesité de Strasbourg

Membre du conseil d'administration du Parti du Nouvel Azerbaïdjan

De 1988 à 1994, dans la région du Caucase du Sud, un conflit a opposé l’Arménie à l’Azerbaïdjan, pour le contrôle du Karabakh, territoire situé en Azerbaïdjan, mais peuplé à majorité d’Arméniens depuis l’époque soviétique.

La première guerre du Karabakh s’est soldée par une défaite humiliante pour l’Azerbaïdjan. Le conflit a atteint son intensité maximale entre le 23 et le 26 février 1992 avec le massacre de Khodjali, causant selon les autorités azerbaïdjanaises la mort de 613 personnes, dont 106 femmes et 83 enfants. En raison de l'agression arménienne contre la République d'Azerbaïdjan, le pays a perdu plus de 17 000 kilomètres carrés, soit environ 20% de son territoire. Les Arméniens ont fait prisonniers 4852 Azerbaïdjanais, y compris 323 femmes, 54 enfants et 410 personnes âgées. Plus de 18 000 personnes ont été tuées, plus de 50 000 sont blessés ou estropiés, 4852 personnes sont portées disparues, dont 169 enfants, 338 femmes et 286 vieillards. Aujourd’hui, 783 personnes sont prises en otage en Arménie.

L’Azerbaïdjan a dès lors mené, surtout après le cessez-le feu signé en 1994 (protocole de Bichkek), des négociations diplomatiques à long terme avec la République d'Arménie au sein de diverses organisations internationales pour la mise en œuvre des résolutions du Conseil de sécurité de l'ONU. Pendant presque 30 ans la demande de retrait sans réserve des forces d'occupation des terres azerbaïdjanaises a été, en Arménie, à l'origine de déclarations populistes, telles que « Le Karabagh, c'est l'Arménie, point » de Nikol Pachinyan, arrivé au pouvoir à la suite de la révolution de velours en Arménie en 2018.

Au début 2016, lorsque des plans précis de règlement du conflit ont été discutés, l'Arménie a de nouveau eu recours à la provocation armée, et bombardé des zones densément peuplées, y compris des écoles, des hôpitaux et des lieux de culte le long de la ligne de contact.

Un monument «Poing de fer» a été érigé dans le bourg de Hadrout de la région de Khodjavend.

Les attaques arméniennes ont tué six civils azerbaïdjanais, dont des enfants, tandis que 33 personnes ont été grièvement blessées. Les forces armées azerbaïdjanaises ont lancé une contre-offensive réussie pour riposter aux provocations de l'ennemi et ont libéré plus de 2 000 hectares de territoires occupés dans les régions de Fuzuli, Jabrayil et Aghdara.

Si, d'une part, les événements d'avril ont montré la force de l'armée azerbaïdjanaise, ils ont d'autre part une fois de plus démontré que le maintien du statu quo et la présence des troupes arméniennes dans les territoires occupés de l'Azerbaïdjan étaient les principales causes de tensions dans la zone de conflit et que l'Azerbaïdjan ne s'accommodera jamais de l'occupation.

Tout au long de 2016, des discussions substantielles ont eu lieu entre les présidents azerbaïdjanais et arménien à Vienne et à Saint-Pétersbourg. Mais en raison de la position non constructive de l'Arménie, ces réunions n'ont marqué aucun progrès dans le règlement du conflit. L'Arménie a également poursuivi ses provocations politiques et militaires en 2017.

Les déclarations populistes de Premier Ministre Nikol Pashinyan par ailleurs ont miné la possibilité d'un règlement pacifique du conflit.

En juillet 2020, une série d'affrontements d'artillerie d'intensité variable ont eu lieu, à la suite desquels au moins 16 soldats et un civil ont été tués. Parmi les victimes militaires azerbaïdjanaises figuraient un général de division, un colonel et deux majors.

Les affrontements directs ont fini par se transformer en véritable guerre.
Le 27 septembre 2020, en réponse à une violation flagrante du cessez-le-feu par les forces armées arméniennes, les forces armées azerbaïdjanaises ont lancé des opérations de contre-offensive. Une mobilisation partielle et la loi martiale sont déclarées.

La capacité de défense de l'armée du pays occupant s'est brisée en peu de temps. L’armée azerbaïdjanaise a d'abord dégagé les points stratégiques, puis a libéré les régions de Jabrayil le 4 octobre, Fuzuli le 17 octobre, Zangilan le 20 octobre, Gubadli le 25 octobre.

La première reprise des négociations sur un cessez-le-feu a eu lieu le 10 octobre par la médiation de la Russie. Malgré cela les hostilités ont été repris. Une deuxième tentative initiée le 18 octobre sous la médiation du Groupe de Minsk a également échoué, ainsi qu'une troisième, proposé par les Etats-Unis le 26 octobre.

Le 8 novembre 2020, le Président Ilham Aliyev, annonce la libération de Choucha. Le 10 novembre 2020, l'Arménie capitule, et le Président azerbaïdjanais, le Premier ministre arménien et le Président russe signent enfin un accord sur la cessation de toutes les hostilités et les opérations militaires en zone de conflit.

Après 30 années de conflit, l’Azerbaïdjan a mis fin à l’occupation de l’Arménie et a restauré lui-même son intégrité territoriale, pourtant exigée depuis 1993 par l’ONU par quatre résolutions (N° 822, 853, 874, 884).

Selon l’accord, Aghdam a été libérée le 20 novembre, Kelbedjer le 25 novembre et Lachine le 1er décembre 2020 sans tirer une seule balle et sans subir de perte en vies humaines. L’accord comprend également la construction des nouvelles communications de transport reliant la République autonome du Nakhitchevan et les régions occidentales de l'Azerbaïdjan à travers le territoire arménien.

Il prévoit également le déploiement de forces de paix russes dans la région pour cinq ans renouvelables et la création d'un centre d'observation russo-turc afin de contrôler le cessez-le-feu.

 

 

Fransızların erməni sevgisi

Dr. Vazeh Əskərov

Strasburq Universitetinin doktoru, dosent,

Yeni Azərbaycan Partiyasının (YAP) İdarə heyətinin üzvü

      XX əsrdəki Fransaya erməni köçü 1922-ci ildə daha da sürətlənir. Türkiyədən, Suriyadan, Yunanıstandan, Bolqariyadan və Livandan olan ermənilər I Dunya müharibəsindən sonra boşalmış və dağıdilmış Fransaya işçi qüvvəsi kimi yerləşirlər. 1923-cü ildə imzalanan Lozanna müqaviləsi bu prosesi daha da surətləndirdi. Ermənilərin böyük coğrafi mobilliyi 1922-1936-ci illər arasında baş verir.     1926-ilin statistikasına görə Fransa ermənilərinin sayı 63 minə yaxındır. 1947-ci ildə Fransa ermənilərə vətəndaşliq vermə prosesini surətləndirir. Həmin dövrdə sovet Ermənistanına Avropadan köç məsələsi gündəmə gəlir. 1948-1953-cü illər ərzində 100 min azərbaycanlının Ermənistandan deportasiya (onlar bunu tranmigrasiya da adlandırırlar) edilməsinə razıliq verilir. Lakin qeyd edim ki, rəsmi statistikaya görə yalniz 7 min vətəndaşlıq almış ermənilər Fransadan bu təklifi qəbul edib geriyə dönür. Bu təcrübənin nəticələri acınacaqlı olur və 1956-cı ildə Fransa höküməti həmin ermənilərin geriyə dönməsi üçün danışıqlara gedir. 1945-ci ildə Avropada cərəyan edən siyasi böhran ermənilərin Fransaya olan köçünü daha da surətləndirir.

    Digər tərəfdən, 1948-1953-cü illər ərzində on minlərlə azərbaycanlının deportasiyası, öz doğma yurdlarından qovulmaları da tarixi bir fakt olaraq qalmaqdadır. Ermənilər Türklərsiz Dənizdən Dənizə (Qara dənizdən Xəzərə qədər) Böyük Ermənistan yaratmaq xülyaları baş tutmasa da bir erməni dövləti qurmağı bacardı. Böyük bir Ermənistanı dənizdən dənizə bərpa etmək layihəsi, ermənilərin yaşadıqları və ya yaşadıqları bütün torpaqların faktiki olaraq ermənilər olduğuna və buna görə də Ermənistana məxsus olmalarına əsaslanır. Sovet İttifaqı idarəçiliyinin 70 ili ərzində Ermənistan "Ermənistanı ermənilər üçün" qoruyub saxlamaq, ərazisini Azərbaycan torpaqlarına ziyan vurmaqla genişləndirmək və azərbaycanlıları tarixi və əbədi torpaqlarından qovmaq üçün bütün vasitələrdən istifadə etmək siyasətini həyata keçirdi. Bu dövrdə yuxarıda göstərilən siyasət sistemli və metodik bir şəkildə həyata keçirilmişdir.

   Ermənistanda Sovet İttifaqı (SSRİ) idarəçiliyi qurulduqdan sonra, Türkiyədə, İranda və Gürcüstanda yaşayan əksər azərbaycanlılar, etnik münaqişələr səbəbiylə 20-ci əsrin əvvəllərində tərk etdikləri Ermənistandakı "vətənlərinə" qayıtmağı bacardılar. 

Bu gün Fransa ermənilərin sayı yarım milyondan çoxdur onların 2/3-i Fransada doğulanlar təşkil edir. Böyük əksəriyyəti Marseille şəhərində məskunlaşıb. Tarixçilərin sözünə görə bu məskunlaşma XV əsrə təsadüf edir və əgər həqiqətən belədirsə cənab Prezident İlham Əliyevin Fransa prezidentinə verdiyi tövsiyyə çox düzgün atılmış bir addım kimi dəyərləndirirəm. Əgər Marseille azlıq edərsə bura Fransanın digər rayonlarını Lyon, Valence və eləcə də Parisin bəzi rayonlarını da Macron əlavə edə bilər.

Vazeh Asgarov

              

             Seconde guerre de Karabakh ou l’opération 

    « Poing de fer »[1]

Paris / Lagazetteaz

 Dr. Vazeh ASGAROV

 Professeur agrégé

Docteur de l’Univesité de Strasbourg

Membre du conseil d'administration du Parti du Nouvel Azerbaïdjan

De 1988 à 1994, dans la région du Caucase du Sud, un conflit a opposé l’Arménie à l’Azerbaïdjan, pour le contrôle du Karabakh, territoire situé en Azerbaïdjan, mais peuplé à majorité d’Arméniens depuis l’époque soviétique.

La première guerre du Karabakh s’est soldée par une défaite humiliante pour l’Azerbaïdjan. Le conflit a atteint son intensité maximale entre le 23 et le 26 février 1992 avec le massacre de Khodjali, causant selon les autorités azerbaïdjanaises la mort de 613 personnes, dont 106 femmes et 83 enfants. En raison de l'agression arménienne contre la République d'Azerbaïdjan, le pays a perdu plus de 17 000 kilomètres carrés, soit environ 20% de son territoire. Les Arméniens ont fait prisonniers 4852 Azerbaïdjanais, y compris 323 femmes, 54 enfants et 410 personnes âgées. Plus de 18 000 personnes ont été tuées, plus de 50 000 sont blessés ou estropiés, 4852 personnes sont portées disparues, dont 169 enfants, 338 femmes et 286 vieillards. Aujourd’hui, 783 personnes sont prises en otage en Arménie.

L’Azerbaïdjan a dès lors mené, surtout après le cessez-le feu signé en 1994 (protocole de Bichkek), des négociations diplomatiques à long terme avec la République d'Arménie au sein de diverses organisations internationales pour la mise en œuvre des résolutions du Conseil de sécurité de l'ONU. Pendant presque 30 ans la demande de retrait sans réserve des forces d'occupation des terres azerbaïdjanaises a été, en Arménie, à l'origine de déclarations populistes, telles que « Le Karabagh, c'est l'Arménie, point » de Nikol Pachinyan, arrivé au pouvoir à la suite de la révolution de velours en Arménie en 2018.

Au début 2016, lorsque des plans précis de règlement du conflit ont été discutés, l'Arménie a de nouveau eu recours à la provocation armée, et bombardé des zones densément peuplées, y compris des écoles, des hôpitaux et des lieux de culte le long de la ligne de contact.

       Un monument «Poing de fer» a été érigé dans le bourg de Hadrout de la région de Khodjavend.

Les attaques arméniennes ont tué six civils azerbaïdjanais, dont des enfants, tandis que 33 personnes ont été grièvement blessées. Les forces armées azerbaïdjanaises ont lancé une contre-offensive réussie pour riposter aux provocations de l'ennemi et ont libéré plus de 2 000 hectares de territoires occupés dans les régions de Fuzuli, Jabrayil et Aghdara.

Si, d'une part, les événements d'avril ont montré la force de l'armée azerbaïdjanaise, ils ont d'autre part une fois de plus démontré que le maintien du statu quo et la présence des troupes arméniennes dans les territoires occupés de l'Azerbaïdjan étaient les principales causes de tensions dans la zone de conflit et que l'Azerbaïdjan ne s'accommodera jamais de l'occupation.

Tout au long de 2016, des discussions substantielles ont eu lieu entre les présidents azerbaïdjanais et arménien à Vienne et à Saint-Pétersbourg. Mais en raison de la position non constructive de l'Arménie, ces réunions n'ont marqué aucun progrès dans le règlement du conflit. L'Arménie a également poursuivi ses provocations politiques et militaires en 2017.

Les déclarations populistes de Premier Ministre Nikol Pashinyan par ailleurs ont miné la possibilité d'un règlement pacifique du conflit.

En juillet 2020, une série d'affrontements d'artillerie d'intensité variable ont eu lieu, à la suite desquels au moins 16 soldats et un civil ont été tués. Parmi les victimes militaires azerbaïdjanaises figuraient un général de division, un colonel et deux majors.

Les affrontements directs ont fini par se transformer en véritable guerre. Le 27 septembre 2020, en réponse à une violation flagrante du cessez-le-feu par les forces armées arméniennes, les forces armées azerbaïdjanaises ont lancé des opérations de contre-offensive. Une mobilisation partielle et la loi martiale sont déclarées.

La capacité de défense de l'armée du pays occupant s'est brisée en peu de temps. L’armée azerbaïdjanaise a d'abord dégagé les points stratégiques, puis a libéré les régions de Jabrayil le 4 octobre, Fuzuli le 17 octobre, Zangilan le 20 octobre, Gubadli le 25 octobre.

La première reprise des négociations sur un cessez-le-feu a eu lieu le 10 octobre par la médiation de la Russie. Malgré cela les hostilités ont été repris. Une deuxième tentative initiée le 18 octobre sous la médiation du Groupe de Minsk a également échoué, ainsi qu'une troisième, proposé par les Etats-Unis le 26 octobre.

Le 8 novembre 2020, le Président Ilham Aliyev, annonce la libération de Choucha. Le 10 novembre 2020, l'Arménie capitule, et le Président azerbaïdjanais, le Premier ministre arménien et le Président russe signent enfin un accord sur la cessation de toutes les hostilités et les opérations militaires en zone de conflit.

Après 30 années de conflit, l’Azerbaïdjan a mis fin à l’occupation de l’Arménie et a restauré lui-même son intégrité territoriale, pourtant exigée depuis 1993 par l’ONU par quatre résolutions (N° 822, 853, 874, 884).

Selon l’accord, Aghdam a été libérée le 20 novembre, Kelbedjer le 25 novembre et Lachine le 1er décembre 2020 sans tirer une seule balle et sans subir de perte en vies humaines. L’accord comprend également la construction des nouvelles communications de transport reliant la République autonome du Nakhitchevan et les régions occidentales de l'Azerbaïdjan à travers le territoire arménien.

Il prévoit également le déploiement de forces de paix russes dans la région pour cinq ans renouvelables et la création d'un centre d'observation russo-turc afin de contrôler le cessez-le-feu.

---

[1] La deuxième guerre du Karabakh (27 septembre 2020 - 10 novembre 2020), la guerre patriotique ou l'opération Iron Fist - un conflit armé en cours entre les forces armées azerbaïdjanaises et les forces armées arméniennes dans le Haut-Karabakh. C'est la bataille la plus intense et la plus longue depuis le cessez-le-feu qui a duré 44 jours la capitulation de l'Arménie par l'Azerbaïdjan.

[2] Le territoire du Haut-Karabakh et sept régions attachées à Haut-Karabakh. Aux totales, 12 régions de la République d’Azerbaïdjan.

Ermənilərin törətdikləri soyqırımlar şiddətlə qınanılmalı və hüquqi qiymətini almalıdır.

XX əsrin əvvələrindən başlayaraq silsilə şəkildə Azərbaycanın bir çox şəhərlərində qırğınlar törətməklə öz həqiqi üzlərini gizlətməyi bacaran ermənilər, nədənsə  əsrin sonunda bəşəriyyətin ən dəhşətli faciəsini, Xocalı soyqırımının həyata keçirdiklərini unutdurmağa çalışırlar. 

 

Birləşmiş Ştatların prezidenti Co Bayden ermənilərin bir əsrlik uydurma hadisələri olan və dünya ictimaiətinə “erməni soyqırımı” kimi təqdim etdiyi tarixi uydurmalarını dilə gətirməklə Türkiyəyə olan münasibətlərini üzə çıxartmış oldu və bununla da ABŞ-ın NATO-da mühüm partnoru olan Türkiyə ilə əməkdaşlıq əlaqələrini böyük sual attına aldı. Prezident Baydendən də öncə onun sələfləri olmuş istər Barak Obama və istrsə də Donald Trump hər il 24 aprel tarixi ərəfəsində müəyyən vədlər versələr də öz çıxışlarında “soyqırım” sözü işlətməmiş və I Dünya müharibəsi dövründə ermənilərin Osmanlı imperiyasında “dəhşətli qırğını” və ya “böyük fəlakət” sözləri ilə kifayətlənmişlər. Bəs Cozef Baydenin bu addımını necə qiymətləndirməli və anlamalıyıq?

İlk öncə qeyd etməliyəm ki, yerləşdiyi coğrafi mövqedən və iqtisadi gücündən aslı olmayaraq dünyanın hər bir dövləti öz mənafeyini, dövlətçiliyini və müstəqilliyini qorumaq üçün preventiv addımlar atır. İstər iqtisadi cəhətdən güclü olan, istərsə də inkişaf etməkdə olan dövlətlər edəcəkləri hər hansı siyasi gedişi düşünərək vahid senari əasasında aparılırlar.

II Dünya müharibəsindən sonra daha çox 1950-ci illərdə səslənməyə başlamış ermənilərin uydurduqları sərsəm “soyqırım” məsələsi 1965-ci ildən bəri tanınmağa başlamış (Uruqvay, 1965) və sonrakı illərdə Amerika Birləşmiş Ştatları, Braziliya, Kanada, Fransa, Almaniya, İtaliya, və Rusiya da daxil olmaqla ümumilikdə 30 ölkə və ABŞ-ın 50 ştatından 49-u soyqırım iddiyalarını dövlət və ya parlamentlərində qanun layihəsi və ya müxtəlif qətnamələr çərçivəsində müzakirə edilmiş və qəbul edilmək üçün dövlətə təqdim edilmişlər. Eləcə də Avropa Şurası və Avropa Parlamenti də daxil olmaqla “erməni soyqırımını” bir neçə təşkilat da qanun layihəsi kimi tanımışdır.

Son illər istər Almaniya Bundestaqının istərsə də Fransa Senatının “erməni soyqırımını” tanıyan Qətnamə layihəsini qəbul eməsi bu dövlətlərin Türkiyəyə təziq göstərmək üçün atmalı olduğu bir addımdan başqa bir şey deyildir. Maraqlıdır ki, 2016-cı il 1 iyun tarixində Almaniya Bundestaqının qəbul etdiyi layihə Almaniya Yaşıllar Partiyasının əslən türk olan Cem Özdəmir tərəfindən irəli sürülmüş lakin  iyun ayının 2-də keçirilmiş iclasdakı səsvermədə nə kansler Angela Merkel, nə vitse-kansel Siqmar Gabriel, nə Sosial-Demokrat Partiyasının rəhbəri Frank-Walter Steinmeier eləcə də Xarici İşlər naziri iştirak etməmişlər. Buna baxmayaraq Yaşıllar partiyası tərəfindən qaldırılan qanun layihəsi həm Sosial-Demokratlar Birliyi həm də Sosial-Demokrat Partiyası rəhbərliyi tərəfindən dəstəklənmiş və almaniyalı deputatlarının böyük bir hissəsi “1915-ci ildə erməni və digər xristian xalqlara qarşı törədilmiş soyqırım” haqqında qanun layihəsini qəbul ediblər. Bu hadisə artıq bir neçə vaxtdır təziq altında olan rəsmi Ankara və Berlinin münasibətlərinin daha da soyumasına səbəb olmuş və məhz Berlinin vasitəçiliyi ilə Avropa İttifaqı (Aİ) və Türkiyə arasında mübahisəli “miqrant” müqaviləsi gündəmə gəlmiş eləcə də müqaviləyə əsasən Türkiyə öz vətəndaşları üçün azad Şengen vizası müqabilində Avropaya olan miqrant axınının qarşısını almaq üçün onları öz ərazisində yerləşdirmək öhdəliyi vəd etmişdir.

Buradan belə qənaətə gəlmək olar ki, bir əsrdən çox müttəfiq olan istər ABŞ istərsə də Almaniya Türkiyə üçün önəmli olan “soyqırım” məsələsinə görə münasibətlərini pozmaqmarı başqa bir məna güdür. Soyqırım məsələsində ABŞ-Türkiyə münasibətləri müzakirə olunsa da məsələnin dərinliyi yenə də ermənilərin öz işlərini necə həssaslıqla gördüklərinin şahidi oluruq.

Hadisələrin cəryan etdiyi bir dövrdə, BMT Baş katinin sözçüsü Stefan Dyujarrik ABŞ-ın bu məsələ ilə atacağı ehtimal olunan addımları şərh edərkən “Soyqırım faktını ilk məhkəmə müəyyənləşdirməlidir” deyə qeyd edib. Lakin ABŞ son illər istər hərbi istərsə də iqtisadi sahələrdə ardıcıl olaraq Vaşınqton-Ankara münasibətlərinə qarşı addımlar atıb. Belə ki, Türkiyənin ABŞ-ın etirazına baxmayaraq Rusiyadan "S-400" raket-zenit kempleksinin alınması Ankaranın "F-35" proqramından çıxardılması və Türkiyə hərbi sənayesinə qarşı sanksiyalar ilə nəticlənmişdir. Eləcə də Azərbaycanın 44 günlük apardığı şərəfli II Qarabağ savaşında da rəsmi Ankaranın Bakını sözdə və əməldə dəstəkləməsi ABŞ-ın ATƏT-ın Minsk qrupunun həmsədri kimi yürütdüyü siyasətinin fiaskoya uğraması və hadisələri yenidən nəzarətə almaq istəyi kimi də qiymətləndirilə bilər. 

Lakin nədən ermənilərin XX əsrin əvvəllərindən başlayaraq Azərbaycanlılara qarşı törətdikləri sistemli soyqrımlara belə reaksiyalar yoxdur? Belə ki, XX əsrin əvvələrində başlayaraq silsilə şəklində Azərbaycanın bir çox şəhərlərində qırğınlar törətməklə öz həqiqi üzlərini gizlətməyi bacaran ermənilər, nədənsə  əsrin sonunda bəşəriyyətin ən dəhşətli faciəsini, Xocalı soyqırımının həyata keçirdiklərini unutdurmağa çalışırlar.  Dünya  dövlətləri də Xocalı soyqırımına həltörətə də diqqətdən kənar qəyub ermənilərə tarix dərsi keçmirlər. Soyqırımlar ilə bağlı dünya ölkələrinin ən ali orqanlarında layihələr müzakirəyə çıxarılan zaman yaxşı olardı ki, ermənilərin də törətdikləri soyqırımlar haqqında xatırlamalar edilib qətnamə və qanun layihələri qəbul olunardı.

             Dr. Vazeh Əskərov

Tarix üzrə fəlsəfə doktoru, dosent,

Yeni Azərbaycan Partiyasının Idarə Heyətinin üzvü

Fransiz-Azərbaycan Universitetinin icraçı direktoru

     

L'Azerbaïdjan est un pays multi-religieux et multiethnique 

et c'est notre grande richesse.

      

        Dr. Vazeh Asgarov

        Professeur agrégé

     Docteur de l’Univesité de Strasbourg

     Membre du conseil d'administration du Parti du Nouvel Azerbaïdjan

     Tout d'abord, je voudrais préciser que pendant de nombreux siècles, des traditions interreligieuses, des traditions de tolérance et de respect mutuel ont existé entre les communautés ethniques et religieuses, y compris les musulmans, les chrétiens et les juifs en Azerbaïdjan. Indépendamment de sa structure sociopolitique, l'Azerbaïdjan s'est toujours avéré être un pays exemplaire dans ce sens. Pendant des siècles, des représentants de toutes les religions et de tous les groupes ethniques ont vécu dans mon pays en tant que famille dans la paix, la gentillesse, l’amitié et la compréhension mutuelle. L'Azerbaïdjan est un pays multi-religieux et multiethnique et c'est notre grande richesse.

    Depuis plusieurs siècles, l'Azerbaïdjan est un pays multiethnique. C'est pourquoi le gouvernement semble avoir pris les mesures nécessaires pour garantir l'égalité entre tous les citoyens. Dans le même temps, l'État veille à ce que les personnes appartenant à des minorités nationales puissent participer pleinement à toutes les activités du pays. Même si la notion de « minorité nationale » n'est pas définie dans la législation nationale, le gouvernement de la République azerbaïdjanaise reconnaît les droits des communautés minoritaires, puisque chacun a le droit de déterminer librement son appartenance à toute minorité nationale.

    L'islam est la deuxième religion en France après le catholicisme. La communauté musulmane française est ainsi la première d'Europe et la première en termes de croissance. Essentiellement issues de l'immigration connue par la France à partir des années 1960 en provenance du monde occidental, principalement due aux migrations des pays du Maghreb, de l'Afrique de l'Ouest et du Moyen-Orient, les populations musulmanes sont aujourd'hui souvent de deuxième, troisième voire quatrième génération.

    De mon point de vue, la situation en Azerbaïdjan ne peut être comparée à celle de la France. Parce que les musulmans sont venus en France d'Espagne en 717. En 888, la colonie arabe de Fraxinetum a été fondée dans le sud de la France, qui existe depuis près de 100 ans. Dans le futur, il n'y aura pratiquement plus de musulmans en France depuis longtemps. Au 19e-début du 20e siècle, des territoires à forte population musulmane forment l'Algérie, la Tunisie et le Maroc ont été annexés aux territoires de la France.

    Malheureusement, aujourd'hui, les deux mots islamiste et terroriste sont parfois confondus en France. Je sais que le gouvernement français essaie d'établir la bonne relation entre les différents religieux mais le problème existe toujours. Je pense que ce n'est pas directement lié à la religion. Il est plutôt lié aux anciennes colonies et territoires français et à leurs ressortissants qui ont émigré en France à partir du XXe siècle. Je trouve qu'il est plutôt nécessaire de construire les relations avec les ressortissants de ces pays car il y a beaucoup d'autres minorités à confession musulmane qui sont installées en France des autres pays musulmans qui n'ont pas de problème interreligieux.